Egipski taniec
Autor:asenglish. Kategoria: Turystyka
Taniec brzucha – lub też raks sharqi, taniec Wschodu, jak nazywają go niektórzy – rzuca światło na kulturę Egiptu i zmusza do zastanowienia się, w jaki sposób konserwatywne społeczeństwo islamskie jest w stanie tolerować a tym bardziej darzyć sympatią, kobiety o ponętnych kształtach, ubrane w wyszywany cekinami strój i prowokujące widownię swoimi gestami?
Odpowiedź brzmi: w coraz mniejszym stopniu. Taniec brzucha jest zjawiskiem tradycyjnym, o miejscowych korzeniach, prawdopodobnie starszym niż islam, mimo to fundamentaliści islamscy, których w Egipcie przybywa, uważają go za coś nieprzyzwoitego, posuwając się nawet do gróźb pod adresem tancerek. Można się spotkać z twierdzeniem, że wśród Egipcjanek ten rodzaj sztuki powoli zanika.
Początki raks sharqi nie są znane. Malowidła nagrobne pokazują, że taniec był popularny w starożytnym Egipcie. Znana jest legenda o Salome: w nagrodę za jej urzekający występ król zgodził się spełnić każde jej życzenie, dziewczyna poprosiła zaś o głowę Jana Chrzciciela. Opowieść ta potwierdza, że taniec stanowił dworską rozrywkę, a tancerki od dawna żądały wysokich nagród za występy.
Pisarze XIX-wieczni, od Lane’a po Flauberta, wspominali w swych utworach o tej mającej złą reputację profesji – Lane z dezaprobatą a zupełnie inaczej Flaubert, który spędził noc z jedną z tancerek. Wygląda jednak na to, że zagraniczną opinię ukształtował ten drugi: w ślad za nim tańcem brzucha zachwycali się XIX-wieczni malarze-orientaliści i XX-wieczni hollywoodzcy reżyserzy filmowi.
Kino przyczyniło się do zwiększenia popularności publicznych występów tanecznych również w samym Egipcie. By zachować sławę tancerek artystki musiały łączyć regularne występy w klubach z graniem w filmach. Wszystkie słynne postaci z ubiegłego wieku, takie jak Tahiya Karioka, Samia Dżamal czy Naeema Akef, odnosiły sukcesy na scenie i ekranie.
W latach 40. i 50., w okresie największej popularności tańca brzucha, gdy wciąż tworzyli wielcy kompozytorzy, AM kino kojarzyło się z prestiżem, nie do pomyślenia były występy cudzoziemek w kairskich klubach. Choć największą sławą wciąż cieszą się Egipcjanki, konkurencję stanowią coraz liczniejsze cudzoziemki..
Zdaniem niektórych cudzoziemki nigdy nie osiągną kunsztu prezentowanego przez tancerki egipskie, ponieważ, niezależnie od swych umiejętności technicznych, nie są one w stanie wyczuć egipskich melodii i rytmu ruchów, tak jak artystki znad Nilu.
Od czasu wojny nad Zatoką Perską i wzmocnienia ugrupowań fundamentalistów nocne kluby w Egipcie przeżywają okres stagnacji. Tancerki nękane są procesami sądowymi, oskarżeniami o obrazę moralności publicznej i groźbami ze strony fanatyków. Niektóre z pośród najbardziej prestiżowych lokali zakończyły działalność. Wciąż jednak nieźle prosperują tańsze kluby w okolicach ul. 26 lipca w Kairze, gdzie wiele późniejszych gwiazd zaczynało karierę, otrzymując po kilka funtów za noc.
Dzisiejsza sytuacja spowodowała tak gwałtowne zaostrzenie się konkurencji, że wiele egipskich tancerek zakończyło karierę lub zaczęło zasłaniać twarz, robiąc miejsce dla zagranicznej konkurencji.
