O Wszystkim

Szpinak nowozelandzki (Tetragonia expansa) pochodzi z Australii, Tasmanii i Nowej Zelandii (stąd też nazwa). Do Europy przywędrował w XVIII wieku, najpierw do Anglii, a potem stopniowo do innych europejskich krajów, w tym też i do Polski.

Jest to roślina jednoroczna, li­ście ma podobne do liści po­pularnego szpinaku zwyczaj­nego, jednak są one mniejsze i znacznie grubsze, mięsiste, o kształcie romboidalno-trójkątnym. Rośliny szpinaku no­wozelandzkiego są silnie roz­gałęzione, często rozrastają się w promieniu około 1 m. Są wysokie, dorastają do 40-50 cm. Częścią jadalną są liście oraz wierzchołki pędów, o długości 15-20 cm – liście z ogonkami.

Wartość odżywcza szpinaku nowozelandzkiego jest podobna do szpinaku zwyczaj­nego. Zawiera on dużo witaminy C, karotenu, wapnia, fosforu, żelaza. Jest zasado-twórczy, łatwo przyswajalny. Szpinak pobudza pracę trzustki i wydzielanie żółci. Wzmacnia pracę serca, działa przeciw-szkorbutowo, krwiotwórczo (przeciwanemicznie). Oczyszcza przewód pokarmowy (zawiera cenny błonnik pokarmowy). Po ugotowaniu szpinaku nowozelandzkiego, zwłaszcza z pędami – w porównaniu do szpinaku zwyczajnego ugotowanej „masy jest więcej”, jest ona mięsista, krucha i bardzo smaczna, delikatna. Szpi­nak nowozelandzki zdecydo­wanie jest smaczniejszy od zwyczajnego. Porady ogrodnicze są bardzo przydatne przy uprawie szpinaka, wiesz dzięki temu jak go uprawiać:

Wymagania

Jest to roślina ciepłolubna, obojętna w stosunku do długości dnia, uprawiamy go więc na zbiór letni. Szpi­nak ten ma duże wymagania cieplne i wodne. Rośnie na każdej prawie glebie, dosta­tecznie żyznej i wilgotnej. Ale gleby ubogie, ciężkie i zimne, są do jego uprawy nieprzydat­ne. Szpinak nowozelandzki nie znosi suszy, daje wtedy niższy i gorszej jakości plon liści.

Podobne Wpisy

• Brak Podobnych